Tuesday, March 08, 2016

கடத்தல்காரன்

யில் செம்பவாங் ரயில் நிலையத்தில் நின்ற போது தான் அந்தச் சீனன் ஏறினான். காலில் அணிந்திருந்த சப்பாத்து மட்டும் தான் மிகப் பழையதாகத் தூக்கியெறிய வேண்டிய நிலையில் இருந்தது. 

தோளில் தொங்கிய பழுப்புநிறத் துணிப்பை புதியதாகப் பளிச் என்று மொட்டையடித்து ஒரே வாரமாகியிருந்தது போன்ற அரை அங்குலக் கேசமும், புதியதும் இல்லாத மிகப் பழையதுமில்லாத அவனது உடைகளும் கூட்டத்தில் பத்தோடு பதினொன்றாகத் தான் அவனைப் பார்க்கும் யாருக்கும் தோன்றுமே தவிர வித்தியாசமாக எதுவுமே இல்லை அவனிடம். 

வீட்டில் அணிவது போன்ற எளிய அரைக்கால் சட்டையும் காலர் இல்லா வெள்ளை டீ சட்டையும் வாழ்வில் ஒருமுறை கூடத் தீவை விட்டு கடல்கடக்காத உள்ளூர்வாசி தான் என்று எடுத்துக் காட்டின. உள்ளே கூட்டமே இல்லாத மதிய நேரத்தில் அடித்துப் பிடித்துக் கொண்டு ஏறிய தேவையில்லாத அவனுடைய அவசரமும் பரபரப்பும் தான் நுழையும் போது அனைவரது கவனத்தையும் ஈர்த்தன. ‘டிரெயின் டோர்ஸ் க்ளோஸிங்,.. கிக் கிக் கிக்க்கிகிக்,..’

தோள் பையிலிருந்து கசங்கிய ஒரு ப்ளாஸ்டிக் பையை எடுத்து அதற்குள் கையிலிருந்த ஈர மடக்குக் குடையை வைத்துச் சுருட்டிப் பைக்குள் திணித்தான். எதிர் வரிசையில் உட்கார இடமிருந்தும் மத்திய வயது அலுவலர் அருகில் சென்று நின்று கொண்டு அவர் காதில் ஏதோ சொல்லக் குனிந்தான். அதைச் சற்றும் எதிர்பாராது சடாரென்று துணுக்குற்றவர் பட்டென்று சுதாரித்துக் கொண்டு சில கணங்கள் கவனமாகக் கேட்டார். அவர் முகம் முதலில் லேசான எரிச்சல் காட்டி அதைத் தொடர்ந்து ஒருவித அலுப்பையும் வெளிப்படுத்தியது. 

யார் காதிலும் விழுந்து விடாமல் பேசுவதில் நல்ல தேர்ச்சி பெற்றிருந்தான் போல. தான் உச்சரிப்பது தன் உதட்டசைவில் பிறருக்கு தெரிந்து விடும் என்ற கவனத்துடன் வாயசைவைத் தன் கைவிரல்களால் மறைத்துக் கொண்டான். அவன் முகத்திலிருந்து கையை எடுத்ததும் நன்றாகப் பின்னால் சாய்ந்து அமர்ந்து அவனை முறைத்தார். மேலும் கீழும் பார்த்தார். 

சீனன், ‘எத்தனை பேரப் பார்த்திருப்பேன், இதெல்லாம் என்னை என்ன செய்து விடும்’, என்ற அலட்சியத்துடன் பார்த்துவிட்டு நகர்ந்து நடந்தான். அதன் பிறகு, அவன் போகுமிடமெல்லாம் பார்வையைத் திருப்பி அவனையே கூர்ந்து நோக்கியவராக உட்கார்ந்திருந்தார். ‘யுவர் அட்டென்ஷன் ப்ளீஸ்,.. இஃப் யூ ஸீ எனி சஸ்பிஷியஸ் லுக்கிங் ஆர்டிக்கிள் ஆர் பெர்ஸன், ப்ளீஸ் இன்ஃபார்ம் த ஸ்டாஃப்,….’ 

மெதுவாகப் பேசினால் தூரத்தில் இந்தியாவிலிருக்கும் மனைவிக்குக் கேட்காமல் போய்விடுமென்று நினைப்பவர் போல இந்திய நாட்டு ஊழியர் ஒருவர் சத்தமாக, “ஒரு வாரந்தான மீனா ஆவுது, அதெல்லாம் இனிமே தாம்மா தெரியும். ம்,. கவலப்படாத, தினமும் கூப்டுவேன். பாப்பாவ எப்பவும் நல்லா கவனமாப் பாத்துக்க”, என்று தொடங்கித் தொடர்ந்து ஏதேதோ பேசிக் கொண்டு போனார். சிலர் சீனன் மீதிருந்த பார்வையைக் கொஞ்ச நேரம் இவர் மீது திருப்பினர். ”மெதுவாப் பேசினாலும் இந்தியாவுல இருக்கற உங்க மனைவிக்கு நல்லாவே கேட்கும்ங்க”, என்று சொல்லத் தோன்றியது.

சீனன் இன்னொருவரிடம் பேசவென்று அருகில் போகவும் இயோ ச்சூ காங்கில் ரயில் நிற்கவும் சரியாக இருந்தது. பயணி இறங்கிவிட்டார். ஒரேயொரு நொடி ஓர் அரிய பயனரை இழந்த விற்பனையாளரின் ஏமாற்றத்தை முகத்தில் காட்டிய சீனனின் நோக்கம் தான் என்னவென்று கைபேசி, ஐபாட், பீஎஸ்பீ, மடிக் கணி, கணியட்டை என்று எதிலும் புதையாத நிகழ்காலத்துப் பயணிகளில் சிலர் யோசித்தனர். சீனன் குறுக்கும் நெடுக்கும் நகருந்தோறும் லேசாக நிமிர்ந்து பார்த்துக் கொண்டாள். அருகில் யாரோ ஒருவருடைய கைபேசி நாய்க்குட்டியாகி மிகச் சன்னமாகக் குரைத்தது. 

தோ பாயோவில் ஏறிய மலாய்ப் பெண்மணியைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான் சீனன். தனக்குத் தெரிந்தவரோ என்று அந்த மாது சற்றே யோசிப்பவர் போலத் தோன்றியது. சீனன் தணிந்த குரலில் ‘ஹாய் மேம்’, என்றான். தயக்கத்துடன் புன்னகைத்தபடியே அமர்ந்து கொண்டார். அடுத்த இருக்கையில் உட்கார்ந்து அவர் காதில் ஏதோ கூறினான். முன்பு சீனரிடம் பேசியதையே தான் சொன்னானா இல்லை வேறெதுவுமா என்று யோசித்த பயணிகள் ஒருவருக்கொருவர் பார்வையைப் பரிமாறிக் கொண்டனர். ஏற்கனவே சீனனை அறிந்திருந்தவர் போலிருந்த ஒரு மூதாட்டி, “இவனுக்கு வேற வேலையில்ல,.. எப்பவும் இதே தான்,..”, என்று தொடங்கி அருகில் அமர்ந்திருந்த இன்னொரு பெண்மணியிடம் சீனத்தில் அவனைப் பற்றிப் பேச ஆரம்பித்தார். 

சீனன் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே மலாய் மாது விரல்களை விரித்துக் காட்டி முடியாதென்ற பாவத்துடன் தலையாட்டினார். ஒரேயொரு கணம் அவன் முகத்தில் மின்னிய ஏமாற்றத்தை முகத்தில் காட்ட விரும்பாதவனாக வலுவில் அசட்டுச் சிரிப்பு சிரித்தபடி எழுந்தான். இதற்குள் தூங்காத, கண்மூடாத மேலுமதிக பயணிகளின் கவனம் இவன் பக்கம் திரும்பியது. என்ன நடக்கிறதென்று அறியும் ஆவல் சிலருடைய முகங்களில் முன்பைவிட அதிகமாக அப்பியிருந்தது. யாருடைய கைபேசியோ, ‘முன்பே வா என் அன்பே வா’ என்று இனிமையாகச் சிணுங்கி அழைத்தது.

வெளிநாட்டு இந்திய ஊழியர் சட்டென்று பரபரப்படைந்தார். எந்த நிறுத்ததில் ரயில் நிற்கிறதென்று தெரியாதவராக வேறு யாரிடமும் கேட்கவும் தயங்கியவரைப் போலத் திருதிருவென விழித்தார். வாசித்தறியும் முயற்சியில் குனிந்து வெளியே பார்வையை ஓட்டி பெயர்ப் பலகையைத் தேடினார். தமிழ் பேசக் கூடியவரோ தான் கேட்பதைப் புரிந்து கொள்ளக் கூடியவரோ யாரும் அருகில் இருப்பாரா என்று ஆராய்பவரைப் போல உள்ளுக்குள்ளும் சுற்றுமுற்றும் பார்த்தார். 

டுத்த நிறுத்தத்தில் ஏறியவர்களுடன் மழையின் ஈரவாசமும் உணவுப் பொட்டலங்களின் மசாலா வாசமும் சேர்ந்தே வந்தன. ரயிலுக்குள் நடக்கும் எதையுமே உணராத ஒரு ஜோடி தன்னுடைய சிறு உலகை சின்ன அசைவுகளாலும் சங்கேதங்களாலும் நிரப்பியபடி இருந்தது. மற்ற யாருக்கும் அச்சிறு உலகைப் பற்றிய கவனமுமில்லை; எந்த அக்கறையுமில்லை. 

ஒரு சீனப் பெண்மணியின் இடப்புறம் அவரது சிறிய மகளுடன் உட்கார்ந்து கொண்டாள். சிறுமியின் இடப்புறமிருந்த இருக்கை காலியாக இருக்கவே சீனன் அங்கே பாய்ந்தமர்ந்தான். அந்தத் தாயை நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவரோ அவனைப் பொருட்படுத்தவில்லை. தன் பைக்குள்ளிருந்த சால்வையை எடுத்து அழகாக மடித்துத் தோளைச் சுற்றிப் போர்த்திக் கொண்டார். மகளைப் பார்த்து, “டு யூ வாண்ட் டு வேர் யுவர் ஸ்வெட்டர் டார்லிங்?”, எனக் கேட்டதற்குச் சிறுமி, “நோ”, என்று சொல்லிவிட்டு அம்மா மீது செல்லமாகச் சாய்ந்து கொண்டாள். “வுட் யூ வாண்ட் டு ரீட்?”, என்றதற்கும் சாய்ந்தவாறே தலையாட்டி மறுத்து விட்டாள். 

அந்தத் தாயின் பார்வையை எப்படியாவது பெற்று விடும் நோக்கில் அவரை உற்று நோக்கியவாறே அமர்ந்திருந்தான் சீனன். சிறுமி அம்மாவிடம் எதையோ சொல்லத் திரும்பிய போது அவன் அவரைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான். அப்புன்னகை அவரை ஒன்றுமே செய்யவில்லை. சிறுமி மட்டும் வெகுளியாகச் சிரித்தாள். உள்ளே நிலவிய அமைதியைக் கிழித்த கைக்குழந்தையின் கூர்மையான வீரிடல் இரண்டு கதவுகள் தாண்டிக் கேட்டது. 

சிறுமியின் தலைக்கு மேலே தன் தலையைச் சற்றே சாய்த்தவாறு அவர் காதில் சொல்ல ஆரம்பித்தான். கண்களையும் உதடுகளையும் மிக லேசாகச் சுழித்து ஒரு பார்வை பார்த்தாரே தவிர ஒரு சொல் கூட உதிர்க்கவில்லை. கதவருகே இருந்த இருக்கை காலியானதுமே சட்டென்று மகளை வலப்பக்கமாக மாற்றி உட்கார வைத்துக் கொண்டார். சிறுமி உட்கார்ந்திருந்த இருக்கையில் உடனே பருமனான ஒரு மலாய் ஆண் அமர்ந்தது அந்தத் தாய் முகத்தில் நிம்மதியைக் கொணர்ந்தது. கனமாக உட்கார்ந்தவர் அடுத்த கணத்திலேயே கண்களை மூடித் தலையைப் பின்புறம் சாய்த்துக் கொண்டு விட்டார். 

யணிகள் பலருக்கும் சீனன் ஒவ்வொருவர் காதிலும் சொன்னது தான் என்ன என்று அறிந்து கொள்ளும் ஆர்வம் மிகுந்தது போலத் தெரிந்தது. ஒவ்வொருவர் கற்பனையும் அவரவர் மனப்போக்கில் விரிந்தது. குழுவாகச் சேர்ந்து வந்திருந்த பயணிகள் கதவருகே நின்றபடி தமக்குள் கிசுகிசுத்தனர். கலகலவென்று சிரித்துக் கொண்டே சீனனையும் இடையிடையே ஒரு பார்வை பார்த்துக் கொண்டனர். ஏதும் ஊடக விளையாட்டோ என்று சந்தேகித்த சிலர் சுற்றுமுற்றும் கேமராவைத் தேடினாலும் ஒரு கண்ணைச் சீனன் மேல் வைத்திருந்தனர். 

யாருடைய பார்வையும் சீனனை ஒன்றும் செய்யவில்லை. தன்னியல்புடன் வேறு யாரிடம் போய்ப் பேசுவோமென்று பயணிகளை ஆராய்ந்தபடி இருந்தான். ‘ஈட்டிங் ஆர் டிரிங்கிங் இஸ் நாட் அலௌட் இன் ஸ்டேஷன்ஸ் அண்ட் டிரெயின்ஸ்,..’ அதுவரை சாவகாசமாக ‘பன்’னை மறைத்துக் கடித்து ரகசியமாக மென்று கொண்டிருந்த பள்ளி மாணவன் பரபரப்புடன் சடாரென்று கடைசிப் பாதியைத் தன் வாய்க்குள் அடைத்துக் கோண்டான். எதிர்ப்பக்கத்தில் அதைக் கவனித்த ஒரு மாணவி நமட்டுச் சிரிப்பு சிரித்தாள். பயணிகளைக் கூர்ந்து நோக்கியவாறே அமர்ந்திருந்தான் சீனன். நிறுத்ததில், சடாரென்று எழுந்து கொண்டான். 

அடுத்த கதவுக்கருகே கடைசி இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த வெள்ளைக் காரரிடம் சென்று ஏதோ சொல்லிக் கொண்டே கைகுலுக்கினான். மென்னகையுடன் கை குலுக்கியவருக்கு அவரருகில் கம்பியைப் பிடித்தபடி நின்று கொண்டான். காதருகில் குனிந்து அவன் சொன்னவற்றைப் புன்னகையுடன், தீக்‌ஷை பெறும் ஒருவித கவனத்துடன் கேட்க ஆரம்பித்தார். சட்டென்று வெள்ளை முகத்தில் ஒரு மஞ்சள் புன்னகை விரிந்தது. புன்னகை ஒரே கணத்தில் மறையவும் முடியாமல் தேய்ந்து சலிப்பைக் காட்டியவாறு அப்படியே உறைந்தது. வெள்ளைக்காரருடைய முகபாவம் சீனனை மிகவும் குழப்பியிருக்க வேண்டும். அவர் முகத்தையே பார்த்தவாறு சில நொடிகள் நின்றான். 

தோபிகாட் நிறுத்தத்தில் எதிர் திசையில் வரவிருந்த ரயிலுக்குக் காத்திருந்த பயணிகளுக்காக, ‘உங்கள் பாதுகாப்பை முன்னிட்டு அன்புகூர்ந்து மஞ்சள் கோட்டுக்குப் பின்னால் நில்லுங்கள்’ என்று வேண்டினார்கள். உள்ளே நுழைந்து இருக்கையைப் பிடிப்பதே வாழ்வின் குறிக்கோள் போலப் பொறுமையின்றி நின்றவர்களைக் கடந்து ஒன்றுமே நடக்காதது போல அந்த வெள்ளைக்காரும் இறங்கி விடுவிடுவென்று நடந்தார். 

வெள்ளைக்காரருக்குப் பின்னால் வெளியேறிய இந்திய நாட்டு ஊழியர் அவன் அவரிடம் பேசியதையெல்லாம் தெளிவாகக் கேட்டிருப்பார் போலும். சீனனுடைய கையில் இரண்டு வெள்ளித் தாளை அழுத்தி விட்டு, வேறு யாரும் பார்த்து விடக் கூடாதே என்று அஞ்சியவர் போல விருட்டென்று வேகமாக விரைந்து வெளியேறினார்.


Sunday, February 16, 2014

ஜெயந்தி சங்கர் சிறுகதைகள் - முழுத்தொகுப்பு



மொத்தம் 99 சிறுகதைகள், 3 குறுநாவல்கள் அடங்கிய இந்த முழுத் தொகுப்பு 2013ல் பிரசுரமாகியுள்ளது.

பக்கங்கள்: 980
விலை: 880

வெளியீடு:
காவ்யா பதிப்பகம்
16, இரண்டாம் குறுக்குத் தெரு,
டிரஸ்ட் புரம்,
கோடம்பாக்கம்,
சென்னை - 600024
தொலைபேசி - 44-23726882, 9840480232

Sunday, March 31, 2013

ஜெயந்தி சங்கரின் ‘திரிந்தலையும் திணைகள்’




                                         --    சுப்ரபாரதிமணியன்


தமிழ்ச் சமூகத்தை வேர்களோடு பிடுங்கி வேறெங்கும் தனியே நட்டு விட முடியாது. வாழ்வியலும் உறவுகளும் தமிழமும், புலம்பெயர் இடமும் என்று அலைக்கழிந்து கொண்டே தான் இருக்கும். இந்த அலைக்கழிப்பை தமிழ் சமூகத்திற்கானதாகக் கொண்டு எப்போதும் இயங்கி வருபவர் ஜெயந்தி சங்கர் அவர்கள். சிங்கப்பூர் வாழ் தமிழர்களின் (ஓரளவு மேல் தட்டு வர்க்கம், மத்திய வர்க்கம்) சமகால வாழ்வை கூர்ந்து பார்த்து எண்ணற்ற சிறுகதைகள், நாவல்கள் மூலம் தொடர்ந்து பதிவு செய்து சிங்கப்பூர் இலக்கியத்தில் தமிழர் வாழ்க்கைப் பதிவுகளை முக்கியத்துவம் உள்ளதாக்கி இருக்கிறார் என்பது அயலக இலக்கியச் சாதனையில் ஒன்றாகவும் சொல்லலாம். அவரின் சமீபத்திய திரிந்தலையும் திணைகள்நாவலில் இந்திய சமூகமும், சிங்கப்பூர் சமூகமும் என்று மாதிரிப் பாத்திரங்களைக் கொண்டு இருநாட்டிலும் வாழும்  சாதாரண சமூகங்களின்  படிமங்களைக் காட்டியிருக்கிறார். இந்நாவல் சாதாரண மத்தியதரத்து மக்களின் சின்னச் சின்ன கனவுகளையும், அதை எட்ட முயலும் முயற்சிகளையும் கொஞ்சம் சிதைவுகளையும் காட்டுகிறது.
   
சுப்பையா, சரவணனின் வீடு பற்றிய கனவுகள், இரண்டாம் திருமணமாவது நல்லபடி அமைய வேண்டுமென்ற ரேணுவின் கனவுகள், சரவணன்-பத்மாவின் சாதாரண லகிய வாழ்க்கைக் கனவுகளைப் பற்றி நாவல் பேசுகிறது. குழந்தைகளின் உலகம் பற்றி அவரின் சிந்தனை தொடர்ந்து அவரின் படிப்புகளில் பிரதிபலித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. அர்ச்சனாவின் இயல்பான உலகமும், நவீனின் உளவியல் ரீதியான முரண்பட்ட உலகமும்  எதிர்மறை அனுபவங்கள்  கொண்டவை. சரவணன்-பத்மா,  ரவி-ரேணுவின் உலகங்களும் மறு பதிப்பானவை.  சகமாணவன் ஸுஹாவ்வின் குறும்புகள் நிறைந்த உலகமும், ரவியின் மனப்பிறழ்வு நடவடிக்கைகளால் அவனது மகன் நவீனின் எதிர் விளைவுகளும் நுணுக்கமாகச் சொல்லப் பட்டிருக்கின்றன. குழந்தைகளின் உலகம்  போலவே முதியவர்களின் உலகத்தையும் நுட்பமாகக் காட்டுகிறார். பருத்த உடம்புடைய அமாட்டின் நடத்தைகள், லீ லிங்கின் மரணம் அதுவும் கொலையில், சுப்பையாவின் சக்கர நாற்காலி வாழ்க்கை என்பதாய் விரிந்து கொண்டே போகிறது. இந்த வயதானவர்களின் உலகமும் இளைய தலைமுறையினருடன் ஓடிக் கொண்டே தான் இருக்கிறது. அவர்களுக்குக் கோவிலுக்கு/வாக்கிங் போ, பழனி திருவண்ணாமலை என்று புனித யாத்திரை போகப் பிடித்திருக்கிறது. ஒரு வகையில் இந்த வித்தியாச உலகத்தைக் காட்ட இவை உப்யோகப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

சிங்கப்பூர் நகரின் வளர்ச்சியூடே இவர்களின் வாழ்க்கையும் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. முருகன் கோவில் கட்டப்படுதல், விரிவாக்கத்தில் சிதைபடுகிற இடங்கள், வெள்ளையர் காலம், செம்பவாங்கில் சாலை வளர்ச்சி என்று தொடர்கிறது. லந்தை மரம் பாலசுப்ரமணியர் பின்னர் புனிதமரம் பாலசுப்ரமணியன் என்று பெயர் மாறுவது, வெள்ளைக்காரனின் பெருந்தன்மை ஆகியவை காட்டப்படுகிறது.

காலம் மெல்லிய நதியாய் நாவல் முழுவது ஒடிக் கொண்டிருகிறது. இந்திரா காந்தி சுடப்பட்ட பள்ளிக் காலம், யிஷுன் ஸ்ரீ மகா மாரியம்மன் கோவில் கும்பாபிஷேகம், முருகனைத் அகற்றிவிட்டு தண்டவாளம் போடும் செம்பவாங் ம்ஆர்டி காலம், தூனே மேரா தில் லேலியா படத்திரையிடல் காலம் என்று நுணுக்கக் குறிப்புகளால் நாவலின் காலம் கதையில் கால் பதியாத மனிதனின் ஓட்டம் போல ஓடிக் கொண்டே ருக்கிறது. க்குறிப்புகள் நாவலைக் காலம் சார்ந்து நகர்த்திக் கொண்டே இருப்பது முக்கிய அம்சம்.
.          
ரவியின் நடத்தையில் இருக்கும் மனப்பிறழ்வு அம்சங்கள் குடும்பத்தை திடுக்கிடச் செய்கின்றன. அதற்கான காரணங்கள் சரியாக முன் வைக்கப்பட்டிருகிறது. இந்தியாவிலும் சிங்கப்பூரிலும் என்று மாறி மாறி தமிழ்க் குடுமபங்களின் வாழ்க்கை பத்மா, ரேணுகா குடும்பங்கள் மட்டுமின்றி கவிதா, ரேவதி, தர்ஷினி, மீனா குடும்பங்களின் வாழ்க்கை முறையாலும் நீள்கிறது. எல்லா மனிதனும் அணைத்துக் கொள்ள நீளும் இடங்களிலெல்லாம் அகப்படுபவர்களைச் சேர்த்துக் கொள்வது போல் இந்த கதாபாத்திரங்கள் வந்து சேர்கின்றன. இந்திய வாழ்க்கை, சென்னை என்று மட்டுமில்லாமல் பூனா, மும்பை, தில்லி என்று காட்டப்படிருகிறது. இந்தியச் சமூகத்தின் பல்வேறு கலாச்சார நிலைகளையும், மொழி சார்ந்த நிகழ்வுகளையும் முறையாக எடுத்தியம்ப இவ்விரிவாக்கம் உதவுகிறது. ஆனால், அரசியல் ரீதியான முனைப்புகளோ நிகழ்வுச் சிதறல்களோ இல்லாமல் இருப்பது தமிழ் சமூகம் அரசியலை புறந்தள்ளி விட்டு வாழ்வைக் கட்டமைப்பது வருத்தமே தருகிறது.

      இதில் வரும் சீன மனிதர்களும் வாழ்க்கையும் நாவலாசிரியரின் சீனப் படைப்புகளின் மீதான அக்கறையும் சீன மொழிபெயர்ப்புப் பணிகளையும் நினைவூட்டுகிறது. சீனப்புத்தாண்டு கொண்டாட்டங்கள், சீனக்கோவில்கள், சீனர்களின் குணநலன்கள் என்று  சில முக்கியப் பதிவுகளையும் இந்நாவலில் கட்டமைக்கிறார். அவரது கடைசி இரண்டு நாவல்களான மனப்பிரிகை, குவியம்  சரியாகக் கவனிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டியவை.  சிங்கப்பூர் தமிழர்களின் வாழ்க்கையை அவ்வளவு கூர்மையாக அவதானித்து நேர்கோட்டுப்பாணி தவிர்த்த வடிவத்தில் வெளிப்படுத்தியிருந்தார். 

 ‘வாழும் புத்தர்  என்ற  இவரது சமீபத்திய  மொழிபெயர்ப்புக் கதை இவ்வாறு முடிகிறது - “நிச்சயமாக இவ்வுலகில் தெய்வங்கள் இருக்க முடியாது. ஆனால் முட்டாள்த் தனத்தினால் எதன் மீதாகிலும்  முக்கிய நம்பிக்கை வைக்கவும்  மனிதன் தெய்வங்களை உருவாக்குகிறான். சக மனிதர்கள்  அவனை வணங்கும் போது தானும் தெய்வம்தான் என்றே  எண்ணத் தலைபடுகிறான்.  தெய்வமாக நடந்து கொள்ளவும்  ஆரம்பிக்கலாம். மனிதர்களும் முன்பை விட அதிகமாக அவனை நம்பவும் பைத்தியமாக வழிபடவும்  ஆரம்பிக்கலாம். மக்களுக்குக் தெரியாது அவர்கள் ஏமாற்றப்பட்டிருப்பது. சொல்லப் போனால் தெய்வமாக்கப்பட்டிருக்கும் மனிதனுமே ஏமாற்றப்பட்டிருக்கிறான். ஆனால், காலம் செல்ல அம்மனிதன் வேறு வழியில்லாமல் தெய்வத்தைப் போலவே நடக்க முயற்சிக்க வேண்டியதிருக்கிறது. இது மக்களை மேலும் முட்டாளாக்கும் வேலை. இதே போன்று ஏமாற்று வேலைகளில் பல்லாண்டுகள் கழிந்து போயின.  அவ்வருடங்கள்  அபத்தங்கள்  நிறைந்தவை. அபத்த வருடங்கள் எல்லாம் போனது போனதுதான். அதே மக்களால் தான் வரலாறும் எழுதப்படும் என்பதுதான் மிகவும் வேடிக்கை.

அபத்த உலகம் தான். அபத்த நிகழ்வுகள்தான். இந்த அபத்தத் தன்மை நவீன மிகுவேக வாழ்க்கையில் விரவி விட்டது. “போக்குவரத்து வசதிகள் மேம்பட்ட வாழ்வில் நிலப்பரப்புகளின் எல்லைகள் கலந்து மங்கி மறந்து விட்டதில் ஒவ்வொரு தனி மனிதனும் தனியொரு  திணையாகித் திரிவதை உணர்ந்து’, அதை இலக்கியப் படிமாக்கியிருக்கிறார் ஜெயந்தி சங்கர். மனப்பிரிகை, குவியம் போன்ற  முந்தைய நாவல்களில் கட்டமைக்கப்பட்ட நேர்கோட்டு வடிவச் சிதைவு,  பாகங்களின் நிரப்புதலில் டைரிக்குறிப்புகள், குறுஞ்செய்திக் குறிப்புகள், கடிதங்கள் பாணி இதிலில்லை.    நேர்கோட்டுப் பாணி கதைகூறலில் இந்திய சமூகம், சிங்கப்பூர் தமிழ்ச் சமூகத்தின் ஒரு பகுதி வாழ்க்கை நிகழ்வுகள் மூலம் சுவையாகக் கட்டமைக்கப் பட்டிருக்கிறது நாவல். 

பக்கங்கள்: 246
விலை: ரூ 175
ஆசிரியர்: ஜெயந்தி சங்கர்

வெளியீடு: சந்தியா பதிப்பகம்
புதிய எண். 77, 53வது தெரு,
9வது அவென்யூ, அஷோக் நகர்
சென்னை - 600 083, இந்தியா.
தொலைபேசி எண்: 044-24896979

நன்றி:
தீராநதி - மார்ச் 2013
அம்ருதா - மார்ச் 2013

Tuesday, December 18, 2012

திரிந்தலையும் திணைகள் - Novel - 2012


சென்னை புத்தகக் கண்காட்சி-2013ன் போது இந்நாவல் வாங்கக் கிடைக்கும் 

வெளியீடு -
சந்தியா பதிப்பகம்
57 A, 53 வது தெரு,
அஷோக் நகர்
சென்னை - 83
தொ.பே- 2489 6979 / 93810 45211
நூலின் பின்னட்டை
அதிவேகமாக முன்னகரும் இன்றைய உலகில் இரு தனிமனிதர்களிடையே மனம் விட்டுப் பேசும் தருணங்களும் அருகி விட்டன. மனிதனுக்குள் அலைச்சலும் அமைதியின்மையும் கூடியபடியே இருக்கின்றன. உலகமயமும் நகரமயமும் அதிகரித்து வரும் இன்றைய நவீன உலகில் ஒவ்வொரு மனிதமனமும் அகல விரிந்து தனித் திணையாகிறது. திரிந்தலையும் திணைகளாகிற மனித மனங்களை இருபதாண்டு சிங்கப்பூர் மாற்றங்களூடாக, குறிப்பாக செம்பவாங் வட்டாரத்தில் நிகழும் மாற்றங்களூடாகச் சொல்லிச் செல்கிறது இந்நாவல். பல்லினம், சமய நம்பிக்கைகள் கொள்ளும் பல்வேறு பரிணாமம், அடையாள அட்டை, அந்தஸ்து, வேர்களை நோக்கிய தேடல், புது நகரில் சந்திக்கும் அடையாளச் சிக்கல்கள், போன்றவற்றைச் சொல்லிச் செல்லும் இந்நாவல் இரண்டு பெண்களைப் பற்றியது.

Thursday, June 16, 2011

விளிம்பை நோக்கிய நகர்வு - முன்னுரை



- அ.முத்துலிங்கம்


தமிழ்நாட்டில் ஒரு காலத்தில் கைகசி என்று ஒருவித கணக்கர் சாதியினர் இருந்தனர். இந்தச் சாதியில் மருமகள் மாமியாருடன் பேசமுடியாது. சமிக்ஞையில் மட்டுமே பேசலாம். நிச்சயமாக அந்தக் குடும்பங்களில் மாமியார் மருமகள் சண்டைகள் மூண்டிருக்க முடியாது. ஆனால், நாளடைவில் இந்த சமிக்ஞை மொழி அழிந்து விட்டது. இதை பாதுகாத்திருந்தால் காது கேளாதவர்களுக்கு உபயோகப்படும் ஒரு சமிக்ஞை மொழியாக இதை வளர்த்தெடுத்திருக்கலாம்.

சில வருடங்களுக்கு முன்னர் 'பெருஞ்சுவருக்கு பின்னே' என்ற தலைப்பில் ஒரு நூலைப்படிக்க நேர்ந்தது. இதை எழுதியவர் சிங்கப்பூரில் வாழும் எழுத்தாளர் ஜெயந்தி சங்கர். அவர் அந்த நூலிலே சீனப்பெண்கள் மத்தியிலே புழங்கிவந்த நுஷு மொழிபற்றிக் கூறுகிறார். ஆண்கள் அறியாத இந்த மொழியை சீனப் பெண்கள் தங்களுக்கிடையில் ரகஸ்யமாக வளர்த்து பாதுகாத்து வந்திருக்கிறார்கள். ஆதிக்கமும் அடக்குமுறையும் நிறைந்த ஆண்கள் சமூகத்திலிருந்து ஒதுங்கி பெண்கள் தங்களுக்குள் தங்கள் துன்பங்களையும் ஏக்கங்களையும் தாபங்களையும் பரிமாறிக் கொள்ளும் ஒரு மொழியாக இது பல நூற்றாண்டுகள் வாழ்ந்தது. உலகின் ஒரே பெண்மொழியான நுஷு இன்று அழிந்த மொழிகளின் பட்டியலில் சேர்ந்து விட்டது என்ற தகவலை ஜெயந்தி சங்கர் தந்திருந்தார்.

இது எனக்கு வியப்பாக இருந்தது. யார் இந்த ஜெயந்தி சங்கர் என்று தேடத் தொடங்கினேன். இந்தியாவிலிருந்து புலம்பெயர்ந்து சிங்கப்பூரில் வாழும் இவர் கடந்த பத்து வருடங்களுக்கும் மேலாக தமிழில் எழுதி வருகிறார். இதுவரை 5 சிறுகதை தொகுப்புகள், 1 குறுநாவல் தொகுப்பு, 4 நாவல்கள், 5 கட்டுரை தொகுப்புகள், மூன்று மொழிபெயர்ப்புகள் (சீன மொழியிலிருந்து ஆங்கிலம் வழி தமிழுக்கு) சிறுவர் இலக்கியம் என்று நிறையவே எழுதியிருக்கிறார் என்பதை அறிந்த போது மலைப்பு ஏற்பட்டது. தமிழ் இலக்கியத்தை நுட்பமாக அறிந்து வைத்திருப்பது போல கர்நாடக சங்கீதத்தையும் கற்றிருக்கிறார். இந்த தொகுப்பில் உள்ள இரண்டு சிறுகதைகளில் இசை பற்றிய இவருடைய நுணுக்கமான ரசனை வெளிப்பட்டிருக்கிறது.

இன்று உலகத்தின் கவனத்தை கவரும் வகையில் புலம்பெயர்ந்த எழுத்தாளர்கள் பல நாடுகளில் எழுதி வருகிறார்கள். இவர்களில் சொந்த நாட்டு மொழியில் எழுதுபவர்களிலும் பார்க்க ஆங்கிலத்தில் எழுதுபவர்களே அதிகம். இந்தியாவிலிருந்து புலம்பெயர்ந்து அமெரிக்காவில் குடியுரிமை பெற்று எழுதி பேரும் புகழும் பல பரிசுகளும் பெற்றவர் ஜும்பா லஹிரி. சீனாவில் இருந்து புலம்பெயர்ந்து எழுதி வருபவர் இளம்பெண் யீயுன் லீ. தமிழ் நாட்டில் இருந்து புலம்பெயர்ந்து கனடாவில் எழுதி வருபவர் அமீன் மேர்சண்ட். நைஜீரிய எழுத்தாளரான உவெம் அக்பானுடைய முதல் புத்தகம் திடீரென்று புகழ் பெற்று தற்போது உலகம் முழுவதும் லட்சக்கணக்காக விற்றுக் கொண்டிருக்கிறது.

இவர்கள் எல்லோருடைய நூல்களும் எக்கச்சக்கமான விற்பனையை எட்டுவதற்கும், உலகளாவிய புகழ் அடைவதற்கும் காரணம் அந்த நூல்கள் ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்டதால் மட்டும் அல்ல. இந்த நூல்களை எழுதிய ஆசிரியர்கள் தாம் புலம்பெயர்ந்து வாழும் நாட்டுச் சூழலை தம் நாட்டு கண்களால் பார்த்து எழுதுகிறார்கள். தம் நாட்டு சம்பவங்களை புலம் பெயர்ந்த கண்களினால் விவரிக்கிறார்கள். அதில் தெரியும் புதுமை வாசகர்களை ஈர்க்கிறது. அவர்கள் படைக்கும் இலக்கியத்துக்கு ஒரு புதிய பரிமாணத்தையும் தருகிறது.

இந்த வகையில் தமிழில் சிறுகதை தொகுப்பாக வெளிவரும் ஜெயந்தி சங்கரின் 'தூரத்தே தெரியும் வான் விளிம்பு' நூலை சொல்லலாம். இதிலே பத்து சிறுகதைகள் உள்ளன, அதில் 4 சிறுகதைகள் இந்தியப் பின்னணியிலும், 6 சிறுகதைகள் சிங்கப்பூர் பின்னணியிலும் எழுதப்பட்டுள்ளன. சிங்கப்பூர் கதைகள் ஏன் சுவாரஸ்யமாக இருக்கின்றன என்று பார்த்தால் அவை இந்தியக் கண்களால் பார்த்து சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன. அதே போல இந்திய பின்புலக் கதைகளை ஆசிரியர் சிங்கப்பூர் கண்களினால் பார்த்து விவரிக்கிறார். அவை புதுமையாகவும் ரசிக்கும் தன்மையுடனும் இருக்கின்றன.

சமீபத்தில் ஆங்கிலத்தில் எழுதிவரும் இரண்டு புலம் பெயர்ந்த எழுத்தாளர்களை ரொறொன்ரோவில் சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. இவர்கள் பகிர்ந்து கொண்ட சில விசயங்கள் கவனத்தில் எடுத்துக் கொள்ளப்பட வேண்டியவை. அவை ஆச்சரியத்தையும் தந்தன. அவர்களுடைய நாவல் அல்லது சிறுகதைகளில் வரும் பெயர்களைத் தெரிவு செய்வதில் உள்ள சிக்கல். பெயர்களைத் தெரிவு செய்யும் போது அவை உலகத்துக்கு பொதுவானதாக, உச்சரிப்புக்கு இலகுவான பெயர்களாக இருக்க வேண்டும் என்பது. தாங்கள் தெரிவுசெய்த கதைமாந்தர்களின் பெயர்களை பதிப்பகம் பல தடவை நிராகரித்ததாக அந்த ஆசிரியர்கள் சொன்னார்கள். உதாரணமாக 'சின்லீயு' என்று பெயர் வைத்தால் அது வாசகருக்கு ஆணா பெண்ணா என்பதுகூட தெரிந்திருக்க முடியாது, அதை நினைவில் வைக்க வேண்டும் என்றார்கள்.

அடுத்தது அந்த நாட்டு மொழிச் சொற்களை கதைகளில் கையாள்வது. இது நல்ல உத்தி. ஓர் அந்நிய நாட்டுக் கலாச்சாரத்தையும் வாழ்வுப் பிம்பத்தையும் இலகுவில் கதைக்குள் கொண்டு வந்துவிடலாம். ஆனால் அது கறிவேப்பிலை போல கதைக்கு சுவை கூட்டுவதாக இருக்கவேண்டுமே ஒழிய கதையின் வளர்ச்சிக்கு தடையாக இருக்கக்கூடாது. கதையின் ஒட்டத்தில் அந்த வார்த்தை புரியும்படியாக இருந்தால் இன்னும் நல்லது. அடிக்குறிப்புகள் வாசிப்பு வேகத்தையும் சுவாரஸ்யத்தையும் கெடுத்து விடும். பல நாவல்கள் சிறுகதைகள் என்று எழுதி அனுபவம் பெற்ற இந்த எழுத்தாளர்கள் சொல்வதில் பெரும் உண்மை இருக்கிறது என்று எனக்குப் பட்டது. ஜெயந்தி சங்கரின் சிறுகதை தொகுப்பில் அடிக்கடி சீன வார்த்தைகள் வந்து விழுந்து வாசகரை திக்குமுக்காட வைக்கவில்லை. பொருள் புரியும் விதத்தில் அவை பொருத்தமான வகையில் பயன்படுத்தப் பட்டிருக்கின்றன. பாத்திரங்களின் பெயர் தெரிவுகளிலும் போதிய அக்கறை தெரிந்தது.

இந்த தொகுப்பில் எனக்கு பிடித்தது இரண்டு விசயங்கள். ஆசிரியர் ஒரு பெண்ணாக இருந்த போதும் பெரும்பாலான அவருடைய கதைகள் ஓர் ஆணின் பார்வையில் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன. இதற்கு நிறையக் கற்பனையும் துணிச்சலும் தேவை. இந்தச் சோதனையில் ஜெயந்தி சங்கர் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார் என்றே சொல்ல வேண்டும். இரண்டாவதாக, அநேகமாக பெண்கள் எழுதும் கதைகளில் முன்தீர்மானங்கள் இருக்கும். கார்ஸியா மார்க்வெஸ் என்ற எழுத்தாளர் இதை calculated literature என்று சொல்வார். என்னத்தை எழுத வேண்டும் என்று எழுத்தாளர் விரும்புகிறாரோ அதை எழுதாமல் இதை எழுத வேண்டும் என்று தீர்மானித்து திட்டமிட்டு எழுதுவது. ஜெயந்தி சங்கரின் சிறப்பு அவருடைய சிறுகதைகள் முன்தீர்மானங்கள் இன்றி தன்னிச்சயாக, இயற்கை உந்துதலில் எழுந்தவை என்பது தான். அவருடைய புனைவுகளைப படிக்கும் போது இது தெளிவாகிறது.

இந்த தொகுப்பிலுள்ள முதலாவது கதை 'தேநீரகம்'. ஒரு சீனக் கிழவர் சொல்வது போல கதை அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அவர் சிறுவனாக இருந்த போது தினமும் ஒரு ரிக்சாக்காரக் கிழவன் வந்து அவனை பள்ளிக்கூடத்துக்கு அழைத்துச் சென்றதை நினைக்கிறான். அப்பொழுது கம்யூனிஸ்டுகள் ஆங்கிலேய ஆட்சிக்கு எதிராக கலகம் விளைவித்த காலம். ஒருநாள் கம்யூனிஸ்டுகளை ஆட்சியினர் சுற்றி வளைத்து பிடித்து விடுகின்றனர். அன்று ரிக்சாக்காரக் கிழவன் வரவில்லை. சிதிலடைந்த ஒரு சிறிய கட்டிடம் தான் பகலில் பள்ளிக்கூடமாகவும் இரவில் தேநீரகமாகவும் இயங்கியது. அன்று பள்ளிக்கூடம் மூடியதுடன் தேநீரகமும் மறைந்துவிட்டது. கதையில் ரிக்சாக்காரக் கிழவருக்கு என்ன ஆகிறது என்று தெரிய வரும் போது மனதில் மெல்லிய நெகிழ்வு ஏற்படுகிறது. உலகெங்கும் பரந்திருக்கும் அநீதியும் அதிகார வெறியும் ஒரு கணம் நம் கண்முன்னே தெறிக்கிறது. ஒருவித ஆடம்பரமோ வார்த்தை அலங்காரமோ இன்றி எளிமையாக நேரடியாகச் சொல்லப்பட்ட கதை.

இந்த தொகுப்பில் பல சிறுகதைகள் சிங்கப்பூர் பள்ளிக்கூட, கல்லூரி பின்னணியில் சொல்லப்பட்டிருப்பதை காணலாம். 'மெலிஸாவின் தேர்வுகள்' எனக்குப் பிடித்த இன்னொரு கதை. ரகு என்ற தமிழ் இளைஞன் சொல்வது போல அமைக்கப்பட்டிருக்கும் இந்தக் கதை சிங்கப்பூர் சமுதாயத்தில் இளம் தலைமுறையினரின் வாழ்க்கை முறையை சித்தரிக்கிறது. மெலிஸா என்ற பெண் அடிக்கடி காதலர்களை மாற்றுகிறாள். ரகு என்ற பையன் மெலிஸாவுக்கும் அவள் காதலிக்கும் சீனப் பையனுக்குமிடையில் ஏற்படும் பிணக்கை தீர்த்து வைக்க முயல்கிறான். மெலிஸா ஒரு காதலனை விட்டுவிட்டு இன்னொரு காதலனுக்கு மாறுவதில் காட்டும் ஆர்வம் அவனை ஆச்சரியப்பட வைக்கிறது. ஒருநாள் மெலிஸாவிடமிருந்து குறுஞ்செய்தி ஒன்று ரகுவுக்கு வருவதுடன் கதை முடிகிறது. அதிர்ச்சியையும் மெல்லிய சிரிப்பையும் துக்கத்தையும் ஒருங்கே கொடுக்கும் முடிவு.

'எழுபது ரூபாய்' சிறுகதை இந்தியாவில் நடப்பது. அங்கே நடக்கும் சம்பவங்களை சிங்கப்பூர் கண்களினால் பார்ப்பது தான் சிறப்பு. சிங்கப்பூரில் இருந்து விடுமுறைக்காக இந்தியா வந்திருக்கும் நந்தினி என்ற பெண்ணின் கண்களினூடாக கதை நகர்கிறது. ஆட்டோ ஓட்டுநர் ஒருவரிடம் ஏற்பட்ட எழுபது ரூபாய் கடனை தீர்க்க முடியாமல் அவஸ்தைப்படுகிறார் நந்தினி. கதாசிரியரின் 'தன்னையறியாமல் லேசாகக் குனிந்து சாலையில் கடந்து போகும் ஆட்டோ ஓட்டுநர்களின் முகத்தையெல்லாம் பார்ப்பவளானாள்' என்ற வசனத்துடன் கதை முடிகிறது. எப்படி யோசித்தாலும் இந்தச் சிறுகதையை இதனிலும் சிறப்பான ஒரு முடிவுக்கு கொண்டு வந்திருக்க முடியாது என்று தான் தோன்றுகிறது.

தொகுப்பிலே எனக்கு ஆகப் பிடித்தது என்று சொன்னால் அது 'தூரத்தே தெரியும் வான் விளிம்பு' என்ற சிறுகதைதான். ஒரு பதினாறு வயதுப் பையன் சொல்வது போல கதை நகர்கிறது. அந்த வயதுப் பையனுக்கு சிங்கப்பூர் போன்ற ஒரு முன்னேறிய நாட்டில் ஏற்படக் கூடிய பிரச்சினைகள், தோல்விகள், அழுத்தங்கள் ஆகியவை அவனில் ஏற்படுத்தும் மாற்றங்களை தமிழ் சிறுகதைக்கு புதுமையான ஓர் உத்தியில் ஆசிரியர் சொல்கிறார். கதை மெதுவாக பிடிகொடுக்காமல் விரிந்து எதிர்பாராத முடிவை அடைகிறது. இப்படியெல்லாம் நடக்குமா என்று வாசகர் கேள்வி கேட்க முடியாதபடிக்கு ஒரு நம்பகத்தன்மையுடன் கதை புனையப்பட்டிருப்பது தான் அதன் வெற்றி.

ஜெயந்தி சங்கரின் கதைகளில் தொடர்ந்து ஒரு சரடுபோல ஓடிக் கொண்டிருப்பது மனிதநேயமும், காருண்யமும், அன்பும் தான். ஓர் ஆசிரியர் தன் பண்பை படைப்பிலிருந்து முற்றிலும் தவிர்க்க முடியாது. எவ்வளவு மறைத்தாலும் ஏதோ ஒரு விதத்தில் கதாசிரியரின் குணாதிசயம் அவர் படைக்கும் கதை மூலமே வெளியே தெரிந்துவிடும். ஒரு முறை தீபாவளி சமயத்தில் சென்னையில் குப்பையோடு குப்பையாகக் கிடந்த வெடிக்காத வெடி ஒன்றை மாடு ஒன்று புல்லுடன் சேர்த்து கடித்தபோது அது வெடித்துவிட்டது. மாட்டின் வாயும் முகமும் சிதைந்துவிட்ட செய்தியை தொலைபேசியில் ஒரு நண்பர் சொல்ல அதைக் கேட்டு ஜெயந்தி சங்கர் அழுதிருக்கிறார். அவருடைய அந்த மென்மையான மனம் இந்த தொகுப்பிலுள்ள ஒவ்வொரு சிறுகதையிலும் வெளிப்பட்டிருப்பதைக் காணலாம்.

இந்தச் சிறுகதை தொகுப்பில் உள்ள அதிகப்படியான சிறுகதைகளுக்கு பொதுவான ஒரு தன்மை இருக்கிறது. இந்தப் பொதுத்தன்மை 'தூரத்தே தெரியும் வான் விளிம்பு' சிறுகதையில் நிறைந்து கிடக்கிறது. இதன் காரணத்தால் தானோ என்னவோ இந்தச் சிறுகதையின் தலைப்புத்தான் தொகுப்பின் தலைப்பாகவும் மிகப் பொருத்தமாகத் தெரிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. வில்லியம் ஃபாக்னர் என்ற எழுத்தாளர் சொல்வார், 'ஓர் எழுத்தாளர் தான் எழுதுவதோடு ஒரு காலமும் திருப்தியடைவதில்லை. அவர் படைப்பது எப்பொழுதுமே அவர் மனதில் நினைத்திருந்ததை எட்டுவது கிடையாது. சக எழுத்தாளர்களின் எழுத்தை ஒருவர் வென்றால் போதாது. அவரையே அவர் வெல்லவேண்டும்.'

ஜெயந்தி சங்கர் தொடமுடியாத தூரத்தே தெரியும் வான் விளிம்பை நோக்கி தன் படைப்புகளை நகர்த்தியபடியே இருக்கிறார். இந்தப் பயணத்தில் இன்னும் நிறைய அவர் படைக்க வேண்டும். என் வாழ்த்துக்கள்.


அ.முத்துலிங்கம்
13 அக்டோபர் 2009
ரொறொன்ரோ



சிறுகதைத் தொகுப்பு

ஜெயந்தி சங்கர்

சந்தியா பதிப்பகம்
Address: New No 77,
53rd Street 9th Ave,
Ashok Nagar,
Chennai – 600 083
Tel/Fax: 91-44-24896979
Email: sandhyapublications@gmail.com

கவனம் பெறும் மனப்பிரிகை - நூல் விமரிசனம்




- ஆர்.வெங்கடேஷ்


சிங்கப்பூர் எழுத்தாளர் ஜெயந்தி சங்கரின் சமீபத்திய நாவல் மனப்பிரிகை. பல சிறுகதைத் தொகுதிகளையும் கட்டுரைத் தொகுதிகளையும் எழுதியுள்ள ஜெயந்தியின் இந்த நாவல் மீண்டும் சிங்கப்பூர் வாழ்வை மையமாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டுள்ளது. தேர்ந்த எழுத்து நடையை உடைய ஜெயந்திக்கு, இந்த நாவல் முக்கியமான ஒன்றாக இருக்கும்.
நவீன வாழ்க்கைமுறையில் பல மாற்றங்கள் தொடர்ந்து நடந்துவருகின்றன. உறவுகள், மதிப்பீடுகள், நம்பிக்கைகள் என்று அனைத்திலும் இந்த மாற்றங்கள் தொடர்கின்றன. ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் அந்த மாற்றங்கள் ஏற்கப்படாமல், தவறாக பொருள் ஏற்படவும் வாய்ப்புண்டு. ஆனால், ஒன்று பத்தாகி, பத்து நூறாகி, நூறு ஆயிரமாகி, மாற்றங்களைப் பலரும் ஏற்கும்போது, அதுவே அடுத்த கட்ட வளர்ச்சியாக ஏற்கப்படுகிறது.
குறிப்பாக நமது திருமண முறையில் மாற்றங்கள் ஏற்படுவதைப் பலரும் விரும்புவதில்லை. கணவன் மனைவி என்ற பிணைப்பு எப்போதும் கேள்விக்குட்படுவதில்லை. இதுதான் நமது சமூகத்தின் அடிப்படை அலகு என்பதால் அதனோடு புனிதம் என்ற அம்சமும் கூடுதலாக இணைந்திருக்கிறது.


ஆனால், நவீன் வாழ்க்கை முறை, இதையும் கேள்விக்குட்படுத்தி இருக்கிறது. திருமணம் என்ற பந்தத்திற்குப் பின்னர்தான் சேர்ந்து வாழவேண்டுமா? அதற்கு முன்னர், மனம் விரும்பும் ஒருவரோடு இணைந்து வாழ்வதில் என்ன தவறு? வாழ்க்கையை ஒருவரோடு பகிர்ந்துகொள்ளும் முன்னர், தேர்தெடுத்திருக்கும் காதலர் எல்லாவகையிலும் ஏற்றவர்தானா என்று பார்க்கவேண்டாமா? அதற்காக ஒரு வருடமோ ஆறு மாதமோ சேர்ந்து வாழ்ந்து பார்த்தால் என்ன?


இந்த மாற்றதை ஏற்பவரும் உண்டு, மறுப்பவரும் உண்டு. கலாசாரச் சீரழிவு என்று குதிப்போரும் உண்டு. தீர்ப்புக் கூறுவது இலக்கியத்தின் வேலை இல்லை. ஜெயந்தி இந்த நாவலில் அதைச் செய்யவில்லை. மாறாக, அப்படி வாழ விரும்பும் ஒரு ஜோடியின் வாழ்வை எடுத்து நாவலாக்கி இருக்கிறார். குறிப்பாக, இந்த முயற்சியைத் தமிழ்நாட்டில் செய்துபார்க்க முடியுமா என்று தெரியவில்லை. ஆனால், பல்லின சமூகமான சிங்கப்பூர் சமூகத்தில், அங்கே வாழும் தமிழர் மத்தியில் இந்தப் பழக்கம் இளைஞர்களிடையே தோன்றியிருப்பதை இந்த நாவல் எழுதிச் செல்லுகிறது.


கரு என்ற அளவில், மனப்பிரிகையின் கரு மிக வித்தியாசமான ஒன்று. அதை எப்படி ஜெயந்தி நாவலாக்கி இருக்கிறார்?


நாவலை மூன்று பகுதிகளாகப் பிரித்துக்கொண்டு, முதல் பகுதியில் சேர்ந்து வாழ முனைவது வரை கதை செல்கிறது. இரண்டாம் பகுதியில் சேர்ந்துவாழும் அனுபவமும் மூன்றாம் பகுதியில் இருவரும் பிரிந்துவிடும் பகுதியும் வருகிறது.


1. நாவலின் முதல் மற்றும் மூன்றாம் பகுதிகள் நாவலுக்கு எந்த வலுவையும் சேர்க்கவில்லை. அவற்றை நீக்கிவிடலாம். இரண்டாம் பகுதி மட்டுமே மொத்த நாவலையும் தனக்குள் கொண்டிருக்கிறது.


2. நாவல் முழுமையும் புறவயமாகவே நடைபெறுகிறது. இந்த நாவலின் கரு, முழுமையும் அகவயமானது. மற்றவர்கள் எப்படி இந்த உறவைப் பார்க்கிறார்கள் என்பதும் அதற்கு அவர்களுடைய சலனங்கள் என்னவென்றும் தொடர்ந்து பல சம்பவங்கள் மூலம் கட்டிச் செல்கிறார் ஜெயந்தி. அப்பா, அம்மா, தங்கை போன்ற பாத்திரங்கள் இப்படித்தான் கதைக்குள் வருகிறார்கள். ஆனால், கோட்டுச் சித்திரமாகவே நின்றுபோகிறார்கள். அத்தை பாத்திரம் மட்டும் சிறப்புடன் உருவாகி இருக்கிறது.


3. திருமண உறவில் அடிப்படைப் பகுதி, உடலுறவு. குறிப்பாக, இருவருக்கும் உள்ள நம்பிக்கை. திருமணம் என்ற உறவின் மூலம் கிடைக்கும் நம்பிக்கை அது. பெண், தன்னை மலரென இதழ்விரிக்கும் அற்புதம், நம்பிக்கையில் இருந்து வருவது. கணவன் என்ற உறவின் மீது உள்ள நம்பிக்கையில் இருந்து அது வருகிறது. தனக்கானவர் என்ற உறுதியில் இருந்து பிறக்கும் நம்பிக்கை அது. இந்த நம்பிக்கைதான், வாழ்நாள் முழுக்க நீடித்திருக்கப் போவது. இந்த நாவல், இந்த விஷயத்தைத் தயங்கித் தயங்கித் தொடுகிறது. மனரீதியான, உடல்ரீதியான ஒருமை இரண்டும் சேர்ந்து அமைந்தால்தான், திருமண வாழ்வு நிறைவளிக்கும். இதுபோல் சேர்ந்து வாழ்ந்துப் பார்த்து முடிவு செய்யலாம் என்று நினைக்கும் ஜோடிகளிடையே எந்த விதமான அடிப்படையின் மேல், நம்பிக்கையின் மேல், இந்தப் பாலுறவு கட்டப்படுகிறது? இந்த நாவல் இதைத் தொடத் தயங்குகிறது. அல்லது ஆசிரியர் தயங்குகிறார்.


4. சிங்கப்பூர் நவீனத் தமிழ் சமூக வாழ்க்கை முறைகள், நம்பிக்கைகள், நடவடிக்கைகள் இந்த நாவலில் சிறப்பாக வெளியாகி இருக்கின்றன. சிங்கைத் தமிழ் சமூகம், மரபுக்கும் அதிநவீனத்துக்கு இடையில் நின்றுகொண்டிருக்கிறது. இரண்டின் அம்சங்களும் அதற்குள் கலந்திருக்கிறது. தன்னை முற்றாக நவீனத்துக்குள் திணித்துக்கொள்ளவும் இல்லை, மரபை கைவிடவும் இல்லை. டிரான்சிஷன் மனநிலை, நாவலெங்கும் நன்றாக வந்திருக்கிறது.


5. கடைசியில் இருவரும் சேர்ந்துவாழாமல் போவதும், பிரிவதற்கான காரணமும் இன்னும் வலுவாக இருந்திருக்கலாம்.


6. ஜெயந்தி வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டிய அம்சங்களில் ஒன்று, தனித்துவமான மொழி. இந்த நாவலில் பல இடங்கள், ரொம்பவும் வறண்டு இருக்கின்றன.


வித்தியாசமான கரு, சிங்கை நவீனத் தமிழ் மனநிலை - இரண்டையும் ஜெயந்தி சிறப்பாக இந்த நாலில் கொண்டு வந்திருக்கிறார். அதற்காகவே ஜெயந்தியின் மனப்பிரிகை கவனம் பெறும் நாவலாக இருக்கிறது.


நாவல்

ஜெயந்தி சங்கர்

சந்தியா பதிப்பகம்
Address: New No 77,
53rd Street 9th Ave,
Ashok Nagar,
Chennai – 600 083
Tel/Fax: 91-44-24896979
Email: sandhyapublications@gmail.com

மாறி வரும் சமூகத்தைப் பற்றிய நாவல் - நூல் அறிமுகம்





- நிர்மலா

புத்தகத்தை கையில் எடுத்து தலைப்பை வாசிக்கும் எவருக்கும் கதைக்களம் என்ன என்று யூகிப்பது சுலபமல்ல. எளிய வார்த்தையில் இதை ஒரு சமூக நாவல் என்று சொன்னாலும், இது சமூகத்தில் புதிதாக தோன்றி பரவிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு கனமான விஷயத்தை லேசாகச் சொல்லிப் போகும் ஒரு நாவல். இதுவரை பேசப்படாத திருமணத்திற்கு முன் 'சேர்ந்து வாழ்தல்' என்ற சர்ச்சைக்குள்ளாகும் விஷயத்தை நாசுக்காக சொல்ல வந்ததற்காக ஆசிரியரை பாராட்டலாம். கதைக்களனை சிங்கப்பூராகக் கொண்டதில் அவருடைய புத்திசாலித்தனம் தெரிகிறது. தமிழ் நாட்டில் வாழும் தமிழ் சமூகம் இது இங்கே நடப்பதில்லை என்று சமாதானம் செய்து கொள்ளலாம், சுலபமாக.


யதார்த்தமான கதாபாத்திரங்கள், அவற்றின் பேச்சு மொழி வாசகரை உள்ளே இழுத்து அந்த கதையமைப்பில் ஒருவராக, ஒரு அமைதியான பார்வையாளராக்குவதில் வெற்றி பெறுகிறது. சேர்ந்து வாழும் கட்டத்திற்கு வாசகரை கொண்டு செல்ல எடுத்துக் கொள்ளும் நீளத்தில் அந்த விஷயம் முகத்தில் அறையாமல் ஓரளவிற்கு ஏற்றுக் கொள்ள வைக்கிறது. எல்லா கதாப்பாத்திரங்களும் 'சேர்ந்து வாழ்தலின்' சாதக பாதகங்களை அலசுகின்றன. இளைய தலைமிறையின் கருத்துகளும், பெரியவர்களின் கலாச்சார கவலைகளையும் சார்பில்லாமல் முன் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. எதிர்ப்புகளும் அதை எதிர்கொள்தலும் கூட.


குடும்பங்கள் என்று சொல்லும் போது சிங்கப்பூர் வாழ் கோபியோ, சந்தியாவோ நாம் அன்றாடம் காணும் இளம் வயதினரில் பெரிய மாற்றமில்லாதவர்கள். இரண்டு குடும்பத்திலும் திருமணம் தொடர்பான அனுபவங்கள், கசப்புகள், கனவுகள் எல்லாமாக அவர்களை இப்படி ஒரு ஏற்பாட்டிற்கு வருவதாக கொண்டு செல்வது நேர்த்தி. அவர்கள் மூலமாக தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்ளும் சிங்கப்பூர் வாழ்க்கை, அவர்கள் பண்டிகைகள், பழக்கங்கள், உணவுமுறைகள், சீனர்களோடு கலந்து வாழும் இந்திய மக்கள்... இவற்றால் கதையோடு ஒன்றச் செய்ய ஆசிரியர் முனைந்தாலும் சற்றே உணரும் அந்நியமும் தவிர்க்க இயலாதது.


'பின்னால் வரக் கூடிய சின்னச் சின்ன சவால்களை முன்கூட்டியே அறிய அவனுக்குள் எழுந்த அடங்காத ஆர்வம் அவனுக்கே மிகவும் சுவாரஸியமாக இருந்தது. நிறையப் பேசிட ஆர்வம் கொண்டான். நம்பிக்கை வளர அந்த உரையாடல்களும், உரத்த சிந்தனைகளும் உதவுமென்று நம்பினான். எதிர்மறை அனுபவங்களென யார் வாயிலிருந்து வந்தாலும் உள்வாங்க அவனில் இருந்த கவனமும் ஆர்வமும் விடவில்லை. அவற்றைத் தனக்குள் பதிந்து கொள்வது உதவும் என்றே அவன் யோசிக்கவில்லை.'


இவ்வாறாக தொடங்கும் அவர்களின் சேர்ந்து வாழ்தல் எதிர்கொள்ளும் சவால்களும் அது அவர்களை எடுக்கச் செய்யும் முடிவுமாக.


அப்பாவின் சாவை அமைதியாக எதிர்கொள்ளும் சந்தியாவின் அம்மா கதாபாத்திரம் நிறைய உறுதியும் ஆழமுமானது. அவருக்கும் ராதா அத்தைக்கும் உள்ள நெருக்கம் அலாதியானது. அந்தக் கதாபாத்திரம் தன்னை இன்னும் கொஞ்சம் வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருக்கலாம்.


சிங்கப்பூரின் வாழ்க்கை முறை, திருமணத்திற்கு முன்னும் பின்னும் மேற்கொள்ள வேண்டிய நடவடிக்கைகள், இடங்களின் பெயர்கள், சீன கதாப்பாத்திரங்கள் தமிழ் வாசகரை கொஞ்சம் தள்ளியே வைக்கிறது. எல்லா கதாப்பாத்திரங்களும் பெரும்பாலும் நல்லவர்களாயும், அல்லாதவைகளும் நியாயப்படுத்தக் கூடிய அளவில் இருப்பது இயல்பில்லாதது. ஒரு சமூக நிகழ்வை பதிவு செய்யும் ஒரு நாவலின் எல்லா கதாப்பாத்திரங்களும் வெள்ளை, வெளிர் சாம்பல் நிறங்களிலுமாய், கறுப்பென்னும் நிறமே இல்லாதது... கதாசிரியர் சிருஷ்டித்த கனவு சமூகமாக இருப்பது ஒரு குறை. நிரடும் அச்சுப்பிழைகளை கவனித்திருக்கலாம்.


குழப்பத்தில் ஆழும் கதாபாத்திரங்களின் கனவுகளாய் இடையிடையே விரியும் விசித்திர பக்கங்கள் சுவாரசியம். கடைசி பக்கங்களில் கடிதங்களில் தன்னை முடித்துக் கொள்ளும் நாவல்... மொத்தக் கதாப்பாத்திரங்களையும் மறுபடியும் நினைவுக்கு கொண்டு வந்து அலையலையாக மனதில் தங்கிவிடுகின்றது, புத்தகம் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட அழகான உறவுகளோடு சேர்த்து.



நாவல்

ஜெயந்தி சங்கர்

சந்தியா பதிப்பகம்
Address: New No 77,
53rd Street 9th Ave,
Ashok Nagar,
Chennai – 600 083
Tel/Fax: 91-44-24896979
Email: sandhyapublications@gmail.com

Tuesday, May 25, 2010

மனுஷி

- ஏ.பி. ராமன்





சிங்கப்பூர் எழுத்தாளர் ஜெயந்தி சங்கரின் 'மனுஷி' சிறுகதைத் தொகுப்பு நூலைப்பற்றிய சிறு விமரிசனம் இது. இவர் சிங்கப்பூர் எழுத்தாளரா தமிழக எழுத்தாளரா என்பதை நிர்ணயிக்க வேண்டிய அவசியம் எதுவும் இல்லையென்றலும், சிங்கப்பூரில் குடியேறி 20 வருடங்களாக நிரந்தரமாக இங்கே வசித்துக் கொண்டிருக்கும் இவர் நம்மைப் பொறுத்தவரை சிங்கப்பூரர் தான். காரணம், சிங்கப்பூர் வாழ்க்கையை இந்த அளவுக்கு உவமித்து உணர்த்தும் தன்மையை மிகவும் நுட்பமான வார்த்தைகளால் கச்சிதமாகக் கையாண்டு வரும் இவரை உள்நாட்டு எழுத்தாளர்களின் முன் வரிசையில் தாராளமாக நிறுத்தலாம். முன்னர் வெளியான இவருடைய 'நாலேகால் டாலர்' மற்றும் 'பின் சீட்' தொகுப்புகளும் சிங்கப்பூர் உள்ளிட்ட தென்கிழக்காசிய்ட நாடுகளில் பெரிதும் பாராட்டப்பட்டதோடு இந்திய எழுத்துல ஜாம்பவான்களாலும் பேசப்பட்டன. பெரும்பாலான கதைகளில் சிங்கப்பூர் சூழலை அதிக அழுத்தத்துடன் விவரித்துள்ளார். அவை எழுதப்பட்ட நோக்கத்தையும் நிறைவேற்றி வைக்கின்றன. அந்த முயற்சிக்குத் தேவையான தைரியம் இந்நூலாசிரியருக்கு இருக்கவே செய்கிறது.

குறுகிய காலத்தில் 13 நூல்களை எழுதியுள்ளார். அவற்றில் சிறுகதைத் தொகுப்புகள் தவிர 'வாழ்ந்து பார்க்கலாம் வா', 'நெய்தல்' ஆகிய இரு நாவல்கள், 'முடிவிலும் ஒன்று தொடரலாம்' என்ற குறுநாவல் தொகுப்பு, 'ஏழாம் சுவை' என்ற கட்டுரைத் தொகுப்பு, சீனப்பெண்களின் வாழ்வையும் வரலாற்றையும் ஆய்வுப்பூர்வமாக எழுதியுள்ள 'பெருஞ்சுவருக்குப் பின்னே' என்ற நூல், சீனக்கவிதைகளின் மொழிபெயர்ப்பு+தொகுப்பு மற்றும் சில நூல்களும் இவருக்குப் புகழ் சேர்த்து வருகின்றன.

ஜெயந்தி சங்கரின் எழுத்துகளில் அனுபவத்தின் சாயல் அதிகம் தெரியும். எந்த உண்மையான எழுத்தாளனின் கற்பனைக்கும் அனுபவம் அவசியம் தேவையாகிறது. இலக்கிய எழுத்தாளனுக்கு அனுபவத்தின் அவசியம் புரியும். அனுபவத்திலும் அனுபவித்தலிலும் எத்தனையோ வகையுண்டு. ஒரு எழுத்தாளனுக்கு அனுபவமாகப் படுவது மற்றவனுக்கு சூன்யமாகப் படலாம். ஊர் உலகம் சுற்றும் எழுத்தாளனுக்கும் தன் சிருஷ்டிக்குத் தேவையான அனுபவத்தைப் பெற முடியாமற்போகலாம். ஆனால், அதை விடவும் அதிகமான ஆழமான, அதனினும் மாறுபட்ட ஒரு முழு அனுபவத்தை வீட்டுக்குள்ளேயே அடைந்து கிடக்கும் ஓர் எழுத்தாளன் பெற்று விடலாம். அனுபவம் அவரவர் கண்ணோட்டத்தைப் பொறுத்தது தான். உலகம் சுற்றும் தமிழ் எழுத்தாளர்களில் பலரும் கூட தாம் வாழ்ந்த இடங்களையும் அவ்விடங்களின் வாழ்க்கை முறைகளையும் தம் எழுத்தில் பிரதிபலிக்க மறந்ததில்லை.

மறைந்த எழுத்தாளார் சுஜாதா சுற்றாத நாடில்லை. ஆனாலும், ஸ்ரீரங்கத்தையும் திருச்சியையும் தொட்டு எழுதுவதில் அவர் கடைசிவரை ஒரு தனித் துடிப்பு காட்டினார். திருநெல்வேலி வட்டாரத்தை இழுத்து வருவதில் புதுமைப்பித்தன், வல்லிக்கண்ணன், ஸ்ரீவேணுகோபாலன் போன்றோர் போட்டி போட்டனர். தி. ஜானகிராமனுக்கு தஞ்சாவூர்ப்பகுதி தொக்கு மாதிரி. மலேசிய சிங்கப்பூரில் பல ஆண்டுகள் வாழ்ந்த கு. அழகிரிசாமி தமிழ்நாட்டு இடைசெவல் மண்ணை ஆங்காங்கே தூவ மறக்காதவர். அந்தக் கால எழுத்து மேதையான க.ந.சுப்ரமணியம் ஐரோப்பிய நாடுகளுக்குப் போகும் போதும் சாத்தனூரையும் சர்வமான்ய அக்கிரகாரத்தையும் குறிப்பிடுவதில் தனி ஆர்வம் காட்டினார்.

ஆனால், இதெல்லாம் அந்தக்கால விஷயமாகிவிட்டது. இப்போது பலரும் தங்கள் அனுபவ வாழ்க்கையிலிருந்து எதையும் பெறவோ பெற முயலவோ இல்லை என்பது தான் உண்மை. அதற்குக் காரணம், இன்றைய எழுத்தாளர்களின் பெரும்பாலான படைப்புகளில் இலக்கிய நோக்கம் குறைவு என்பது தான்.

சிறுகதைகளில் அனுபவங்களுக்கு இலக்கிய உருவம் கொடுப்பதும் சுலபமல்ல தான். காரணம், அனுபவத்தின் பரப்பளவைவிட அதன் ஆழம் தான் எந்த இலக்கியத்திற்கும் இன்றியமையாததாகிறது.

இவற்றை இங்கு குறிப்பிடுவதற்கான காரணம் ஜெயந்தி சங்கரின் சிறுகதைகளில் பிறந்த நாடும் வாழும் நாடும் பசுமையாக ஆத்மார்த்தமான சித்தரிப்பு காண்கிறது. மதுரை, ஒரிஸா, அஸ்ஸாம் இவற்றுடன் சிங்கப்பூரின் செங்காங், பீஷான், தேக்கா பகுதிகள் சிரமமின்றிச் சேர்கின்றன. மனித உறவுதான் அந்த இணைப்பிற்கு அங்கே மேம்பாலமாக அமைகிறது. இந்தியக் கண்ணோட்டத்திலும் சரி, சிங்கப்பூர் கண்ணோட்டத்திலும் சரி இவருடைய கதைகளில் இவரின் அனுபவ இழைகள் சுகமாகவே பின்னப்பட்டுள்ளன.

"சிறுகதை வடிவம், மிகநுட்பமான உறவுச்சிக்கல், நுண்ணிய நிகழ்வுகள், நேர்த்தி, மனவோட்டங்கள், கதை சொல்லல், அழகியல் போன்ற அனுபவம் சார்ந்தவற்றில் கவனம் செலுத்தி இயங்குவது தவிர்க்க முடியாததாகிறது", என்கிறார் நூலாசிரியர் தன் முன்னுரையில். நூற்றுக்கு நூறு உண்மை.

நுட்பமான உறவுச்சிக்கலை, நுண்ணிய நிகழ்வுகளாக கணவன் மனைவி இருவரின் மனவோட்டங்களாக 'மனுஷி' என்ற தலைப்பில் எழுதியிருக்கும் ஜெயந்தி சங்கரின் கதை சொல்லல் பாணி படிப்பவர்களின் உணர்வுகளுக்கு ஒரு தாலாட்டு! சொற்களை அவர் தராசு கொண்டு நிறுத்து நிறுத்துப் போடும் பாங்கு அருமை. மீனா நம் மனத்தோடு ஒன்றித்து விடுகிறாள். நம்மைப் பொருத்தவரை இது சிங்கப்பூர் கதை. ஆனால், ஜிம்பாப்வேயில் நிகழ்ந்தாலும் இதே பாத்திரங்களும் மனவோட்டங்களும் மிக நன்றாகவே பொருந்தும்.

'திரை' - இது முற்றிலும் சிங்கப்பூர் பின்னணி! பெண் குழந்தை வேண்டித் தவமிருக்கும் ஓர் இளந்தாயின் புலம்பல், குமுறல், ஆத்திரம், வெறுப்பு என்று ஒரு நவரச நாயகியாகச் சித்தரிக்கப்படும் தாயின் மனவுணர்வுகளை, பிரசவ மருத்துவமனைச் சூழலை, எதைப் பெற்றால் என்ன என சமாதானம் செய்யும் பெரியவர்களைச் சாடும் பெண் மனதை, பிரசவித்த பெண் படும் அன்றாட அவஸ்தைகளை அனுபவ நயத்துடன் சொல்கிறார். முதல் நாள் தாய்ப்பால் குடிக்காத குழந்தை மறுநாள் குடிக்க ஆரம்பித்ததும் அந்தத் தாய்க்கு மட்டுமல்ல நமக்கும் உள்ளம் பூரிக்கிறது. திரை - ஒரு நேரான நடை பாதை. தடையில்லாமல் தடுமாறாமல் அவரால் மட்டுமில்லாமல் வாசகனாலும் நடக்க முடிகிறது.

சுகாதார சிங்கப்பூரில் 'சார்ஸ்' அரக்கன் நிகழ்த்திய லீலைகளில் உயிரிழந்த சிந்துவையும் மகன் பிரவீணையும் சுற்றிச் சுழன்றோடும் கதை 'சுவடு'. குறைவான நிகழ்வுகளை நிறைவாகச் சொல்லியிருக்கிறார்.

'சொல்லாத சொல்', 2006ல் நடைபெற்ற பெண் எழுத்தாளர்களுக்கான சிறுகதைப் போட்டியில் முதல் தகுதி பெற்ற கதை.

'அவள்', 'சாயல்', 'பாலா' ஆகிய கதைகள் சிங்கப்பூர் தொடர்புகொண்டவை. 'பாலா'வில் சொன்னதைச் செய்யும் கையாளாக, எடுபிடியாகத் திரியும் அசட்டு பாலாவுக்கும் ஓர் அரிய அதிர்ஷ்டம் வருகிறது. சிங்கப்பூரிலிருந்து சொத்து சுகங்கள்! ஆனால், அந்த வெள்ளை உள்ளமோ அதைத் தூக்கியெறிந்து விட்டு வீட்டு வேலைகளை வழக்கம் போலத் தூக்கிச் சுமக்க ஓடுவது நெகிழ்வைத் தருகிறது.

'ஒரே கேள்வி', 'பொன்சாய்', 'நான்கிலக்கம்' ஆகிய கதைகள் முற்றிலும் சிங்கப்பூர் எண்ணையில் பொறித்துச் சுட்டெடுக்கப்பட்ட பலகாரங்கள்! சுவை சுமார் தான் என்றாலும், பள்ளிக்கூடக் கல்லூரி இளசுகளைச் சுற்றியோடும் நிகழ்ச்சிகளைக் கொண்டவை. 'நான்கிலக்கம்' கதையில் சீனப்பிரயோகம் சற்று மிகையாகத் திணிக்கப்பட்டிருப்பதைத் தவிர்த்திருக்கலாம் என்பது என் தனிப்பட்ட கருத்து. உள்ளூர் வாசகர்களுக்கு இந்த 'சப்ஜெட்' சற்று அலுத்துப் போனது. தமிழக வாசகர்கள் இதை 'டைஜெஸ்ட்' பண்ண சிரமப்படுவர். சிங்கப்பூரில் பேசும் தமிழ் மாறி வரும் இந்நாளில் 10 ஆண்டுகளுக்கு முன்னான பேச்சுத் தமிழை வலிந்து புகுத்துவது போல் அமையக் கூடாது என்பது என் கருத்து.

நன்றாக வளரும் ஓர் எழுத்தாளரை வளர்ந்த எழுத்தாளராக மாற்றும் அரிய வாய்ப்பு வாசகர்களுக்கும் கிடைத்திருக்கிறது. ஜெயந்தி சங்கரின் 'மனுஷி' மதி நிலையத்தின் வெளியீடு. இங்கு, இது தவிர மற்ற தொகுப்புகளான 'திரைகடலோடி', 'பின் சீட்' மற்றும் 'நாலேகால் டாலர்' கிடைக்கும்.

நன்றி: முல்லைச்சரம்